Maandagochtend vroeg, we zaten in de auto op de A1 richting Amsterdam voor de oplevering van een nieuw shop-in-shop concept van een grote telecomketen. De weken ervoor waren we keihard bezig geweest met de voorbereidingen. Elk onderdeel van het interieur werd ingemeten, van balie tot wandmeubelen en van lichtplan tot deurmat. De complete inrichting mocht op maat worden gemaakt. Een pracht klus. Ik zat trots achter het stuur en neuriede mee met Driver’s Seat van Sniff ‘n the tears. Perfect timing.
Alles, maar dan ook alles was door en door besproken. Die week hadden we nog contact met de filiaalmanager, die ervoor gezorgd had dat we vrij zouden kunnen werken. We hadden de toegangswegen gecheckt en de losplek was geregeld. Ik had er alle vertrouwen in dat dit een beheersbare klus zou zijn. Geen vuiltje aan de lucht. En toch liep het anders. We hadden één component over het hoofd gezien: de pandeigenaar. Hij had vrijdag, twee dagen voor de oplevering spontaan besloten een tochtsluis te laten plaatsen. En daar stonden we, samen met de filiaalmanager voor zijn winkel, die er opeens anders uitzag dan dat we in ons hoofd hadden. Onze materialen pasten er niet door. De ingang was simpelweg te smal. Een van de monteurs vroeg me nog of we wel bij het juiste pand stonden.

De winkel moest de volgende dag open voor de receptie. Het netwerk was uitgenodigd, de pers was geregeld en de catering was ongetwijfeld al met de voorbereidingen begonnen. En nu? Dansen in het moment. Dansen in het moment. Dat zinnetje, die gedachte, was het enige wat bij me op kwam. Vergeet wat je vijf minuten geleden nog dacht, wat je verwachtte en begin opnieuw. Dit is nu. Kop leeg en logisch nadenken, meegaan met de omstandigheden.

We keken naar de gevel. Een gigantische pui met een enorm raam. Dat moest ‘m worden. We belden de Glaswacht en de eigenaar en binnen een half uur stond de ruit in de steeg naast het pand. Spullen erin en raam er achteraan. Nothing on the hand.

Check, check … double check. Aannames bestaan niet. In ons vak is controle onmisbaar. Het zorgt voor rust. Rust in je team, maar ook bij de klant. Het geeft een een bepaalde flow, beheersing, een ‘schwung. Zoals Sven Kramer op de 5km of Daphne Schippers op de 200m sprint. De controle spat er vanaf. Het gevoel dat het wel goed komt, dat aan alles is gedacht, dat is prettig. Maar het is niet zaligmakend. Het leven is niet maakbaar, ook al denken we dat steeds vaker tegenwoordig. Alles onder controle hebben is een utopie. Zelfs Sven neemt wel eens de verkeerde afslag.

Je weet nooit waar de verrassing vandaan komt. Maar als het komt, dan zorgt ervaring in je team voor de oplossing. Dan komen al die jaren van pas. Dan gebruik je die momenten waarom je met elkaar hebt gelachen, de bekende anekdotes die tijdens elke borrel terugkomen. Mijn les na dat eerste moment: zorg voor een team dat altijd met een oplossing komt, dat weet waar de kracht ligt van ieder individu en dat kan bouwen op de ervaring dat het altijd lukt. Dat geeft mij het gevoel dat ik achter het stuur zit en dat ik kan dansen in het moment. En of je dat doet op Sniff ’n the tears, Bob Marley of Armin van Buuren, you rock!

Menu